บทที่ 165

จะไม่ยอมปล่อยมือ (1)

จิดาภาหยุดชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง ถ้าตุลยาเห็นพวกเขา เธออาจจะเข้าใจผิด เธอเหลียวมองไปที่พันเดช จากนั้นหันหลังกลับและเดินออกไป

เธอเพิ่งออกไป ตุลยาก็มาพอดี แล้วทั้งสองก็เจอกัน

จิดาภาไม่ได้ทักทายอะไร เธอเดินตรงออกไป

ตุลยาขมวดคิ้ว แม้ว่าเธอจะไม่ชอบจิดาภ

บทที่ 166

จะไม่ยอมปล่อยมือ (2)

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลีโอ้ก็ยิ้ม "นี่เป็นสิ่งที่ค่อยทำครับ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น ผมเชื่อว่าจิดาภาน่าจะชินแล้ว!" ในเวลานั้น ลีโอ้มองไปที่จิดาภาแล้วพูด

หลังจากได้ยินสิ่งที่ลีโอพูด จิดาภาก็เงยหน้าขึ้นและยิ้ม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

บทที่ 167

จะไม่ยอมปล่อยมือ (3)

เมื่อได้ยินอย่างนี้ พันเดชก็ไม่ได้พูดอะไร รอยยิ้มที่มุมปากของเขา มันเย็นชามาก

"ฉันคิดว่า จิดาภาต้องชอบลีโอ้แน่ๆเลย คุณคิดว่าไง พันเดช?" ตุลยาพูดแล้วหันไปถามพันเดช

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ พันเดชยิ้ม “ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ”

"ทำไมล่ะ" ตุลยาถามกลับ

"