บทที่ 86 ใครได้แต่งงานกับเจ้า ก็โชคดี

หลังจากซื้อผ้าและฝ้ายแล้ว ซ่งจิ่นและคณะก็ไปที่ร้านขายของชำ

เจ้าของร้านขายของชำเห็นผู้ชายที่อยู่ด้านหลังซ่งจิ่นแบกของเต็มมือ จึงรีบต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ซ่งจิ่นแสดงทะเบียนบ้านและเริ่มซื้อของ ทั้งหม้อ ชาม ทัพพี ทุกสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ซื้อหมด เดินสำรวจร้านข

บทที่ 87 ข้ออ้าง

หมู่บ้านเซียวร้อยกว่าคนออกไปเมืองหย่งฝูมือเปล่า แต่ขากลับมีของเต็มรถวัวสามคัน

เมื่อผ่านหมู่บ้านซินที่สี่แยก ชาวบ้านทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและคนแก่ ต่างยืนอยู่หน้าบ้านตัวเอง มองมาแต่ไกลด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

มีหนุ่มโสดไร้ภรรยาเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ริมถนน พูดจาลามกหยาบคาย

ซ่งจิ่น จ้าวเฉียน

บทที่ 88 ค่อยเป็นค่อยไป

พูดแล้วก็ส่ายหน้าทันที: "ช่างเถอะ ข้าจะให้ญาติที่บ้านเกิดสอนข้าอ่านหนังสือแล้วกัน!"

จริงๆ แล้วการให้เขาสอนอ่านหนังสือไม่มีอะไรเสียหาย แต่เจ้ารู้สึกว่าทั้งสองคนหย่ากันแล้ว ควรหลีกเลี่ยงสิ่งที่อาจเป็นที่ครหา

เซียวเย่นจือได้ยินว่าซ่งจิ่นสูญเสียความทรงจำบางส่วน แรกๆ ก็ตกตะลึง