บทที่ 72 เข้าสู่ยุคน้ำแข็งย่อย

ผู้ประสบภัย 8,000 คนดื่มยาน้ำที่ซ่งจิ่นปรุงเตรียมไว้ เพียงครึ่งวันก็เห็นผลชัดเจน

ผลที่เห็นได้ชัดที่สุดคือเด็กๆ ที่ปวดท้องทรมานจนร้องไห้ต่างหยุดร้อง ส่วนผู้ใหญ่ที่ทนได้มากกว่า ก็สามารถเคลื่อนไหวไปหาอาหารได้

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าพยาธิใบไม้ในเลือดถูกฆ่าหมดแล้ว หลังจาก

บทที่ 73 ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีความเจ็บปวด

โชคดีที่เมืองเหรินอันห่างจากทางใต้เพียงสองเมือง ไม่ใช่พื้นที่แห้งแล้งเป็นพันลี้

แม้ต้นไม้บนภูเขาจะกลายเป็นน้ำแข็งเพราะอากาศหนาวจัด แต่ใบไม้บนต้นก็ยังเก็บกลับไปต้มกินได้

ในช่วงอากาศหนาวจัดที่ตามมา ซ่งจิ่นออกไปหาฟืนและใบไม้กับพ่อซ่ง พี่ชายคนโต พี่ชายคนร

บทที่ 74 มาถึงทางใต้

ขบวนอพยพหมู่บ้านเซียวหลบอยู่ในถ้ำเป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนเต็ม จนในที่สุดลมหนาวเย็นยะเยือกก็หยุดพัด

อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อย และน้ำแข็งก็เริ่มละลาย

ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าพายุหนาวรุนแรงเริ่มอ่อนกำลังลง

แต่ซ่งจิ่นรู้ว่าคลื่นความหนาวครั้งนี้จะทำให้คนตายมากมาย

และแล้ว เจ้าก็เด