บทที่ 54 ท่านอารมณ์ร้อนเกินไป

ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มเป็นสีขาวคล้ายท้องปลา

ป๊อกๆ ป๊อกๆ ป๊อกๆ! เซียวฉางชุนถือไม้เคาะเรียกปลุกทุกคนในขบวนอพยพของหมู่บ้านเซียว

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เซียวฉางชุนไม่ได้ให้ทุกคนลุกขึ้นเดินทาง แต่เป็นเพราะซ่งจิ่นมีเรื่องจะพูดกับทุกคน

เนื่องจากซ่งจิ่นนำพาหมู่บ้านเซียวออกจากอันต

บทที่ 55 เป็นจริงตามฝัน

ไกลจากขบวนอพยพหมู่บ้านเซียวร้อยลี้ มีเส้นทางอันตรายที่สุดในประเทศต้าเฮา คือเขาหลางหยา ช่องเขาแคบ

ที่เรียกว่าอันตรายที่สุด ประการแรกเพราะที่นี่มีหน้าผาสูงชันสองด้าน มีเพียงถนนหลวงสายเดียวที่ทะลุผ่านไปทางใต้

ประการที่สอง เพราะภายในช่องเขาแคบได้เกิดค่ายโจรขึ้น เรียกว่าค่ายหล

บทที่ 56 หาหญิงให้นาย

กลุ่มผู้อพยพกว่าสองหมื่นคน วันรุ่งขึ้นเป็นไปตามที่ซ่งจิ่นคาดการณ์ไว้ พวกเขาไม่ได้เดินทางลงใต้ต่อ แต่กลับตัดสินใจเดินทางกลับไปยังเมืองจงโจว

และมีคนหนึ่งออกมาเป็นผู้นำ

ชายคนนี้เคยเป็นรองแม่ทัพแนวหน้าทางตะวันตกเฉียงเหนือแห่งเมืองฉี่อาน ชื่อว่าซองอิง

เนื่องจากเขาสูญเสียแขนข้าง