บทที่ 16 หลบหนีภัยแล้ง

หนึ่งพิการสี่เด็กน้อยทั้งหมดเบียดเสียดกันอยู่บนรถเข็นพื้นราบ ซ่งจิ่นหยิบเสื่อเก่าขาดออกมาหนึ่งผืนอย่างรู้หน้าที่ แล้วปูลงไม่ไกลจากรถเข็น นอนลงกับพื้น

เพราะกังวลว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันกลางดึก แต่ก็ไม่กล้าสั่งให้เซียวเหยี่ยนจือช่วยเวรยาม ซ่งจิ่นจึงไม่กล้าหลับลึก แต่คอยระแวดระ

บทที่ 17 ฝูงหนูเคลื่อนผ่าน

ซ่งจิ่นมองดู 'แม่น้ำ' ที่เกิดจากผู้อพยพตรงหน้า รู้สึกหนักอึ้งในใจ ลากรถพร้อมหนึ่งพิการสี่เด็กน้อยเร่งรีบเดินทาง ตามขบวนใหญ่ข้างหน้าอย่างใกล้ชิด มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

ผู้อพยพส่วนใหญ่แบกห่อสัมภาระ หาบของเดินเท้า บ้างก็ลากรถเข็นเหมือนเธอ บนรถมีคนแก่และคนเจ็บป่วยนั่งอยู่

บทที่ 18 ความโหดร้ายของตระกูลเซียวเก่า

ในขณะที่บ้านเซียวเก่ากำลังยุ่งกับการแย่งรถเข็น ทางฝั่งของซ่งจิ่นได้พาหนึ่งพิการสี่เด็กน้อยเริ่มหนีเอาชีวิตรอดเป็นคนแรกแล้ว

ทีมหนึ่งอยู่ด้านหน้าสุดของหมู่บ้านเซียว จึงเป็นกลุ่มแรกที่เห็นฝูงหนูจากระยะไกลที่กำลังกัดกินผู้อพยพราวกับกองทัพบุกมา

"วิ่งเร็ว! ฝูงหนู