บทที่ 122 การจากไปครั้งแรกของซ่งจิ่น

"ดีมาก! งั้นเก็บไว้ขายช้าๆละกัน!"

ซ่งจิ่นไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อน แต่เธอกดความโกรธที่พลุ่งพล่านไว้

เธอทิ้งประโยคนั้นไว้ด้วยสีหน้าเคียดแค้น แล้วหมุนตัวเดินออกจากร้านธัญพืชอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอไปเดินดูแผงขายของของชาวบ้านแถวประตูเมือง แต่กลับพบว่า ในวันปกติที่

บทที่ 123 การท้าทายอย่างโจ่งแจ้งและอหังการ

ชายสองคนที่นั่งอยู่ในลานบ้าน คนหนึ่งมีคิ้วดั่งดาบและตาเป็นประกาย อีกคนหนึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น

แต่น่าแปลกที่ไม่มีบรรยากาศของการต่อสู้ระหว่างพวกเขา

"คุณจ้าว ให้อาเอ้อร์และคนอื่นๆ ไปสืบเรื่องความชั่วที่เจ้าที่ดินเฉินก่อ โดยเฉพาะให้สืบนายอำเภอชิวอย่างละ

บทที่ 124 ความงามถูกเปิดเผย

รถลายี่สิบคันบรรทุกธัญพืชเต็มคันแล่นผ่านถนนสายหลักของเมืองหย่งฝู่

จากนั้นออกจากเมืองมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเหินเฮย์

ขบวนรถลาผ่านหมู่บ้านใดก็สร้างความฮือฮาในหมู่บ้านนั้น ทุกคนต่างสงสัยว่าบ้านใดซื้อธัญพืชใหญ่โตถึงเพียงนี้ ซื้อทีเดียวหลายหมื่นจิน

เมื่อรถลาผ่านหมู่บ้านใหม่