บทที่ 107 นอนร่วมเตียง

"นาย? จะออกเดินทางหรือไม่?"

อ้าเอ้อร์มองดูท่าทางเหม่อลอยของนายตน ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

จ้าวเฉียนหันมาตะโกนด้วยความโกรธ: "ออกอะไรกัน? ข้าเคยบอกหรือว่าจะออกเดินทาง?"

อ้าเอ้อร์ถูกตะโกนจนขวัญผวา ไม่กล้าพูดอะไรอีก

สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจตามจ้าวเฉียนกลับไปที่บ้านปลายหมู่บ้าน

หลังจากจ้

บทที่ 108 การประดิษฐ์ตัวเลขขึ้นเอง

ซ่งจิ่นหลับไปจนถึงยามเซิน (ประมาณ 15.00-17.00 น.) จึงตื่นเพราะความหิว

เมื่อลืมตาขึ้นก็สบกับดวงตาสีดำใหญ่สี่คู่

เมื่อเด็กน้อยทั้งสี่เห็นซ่งจิ่นตื่นขึ้น ก็พร้อมใจกันเรียกอย่างหวานซึ้ง

"แม่!"

"แม่! ท่านตื่นแล้ว!"

"แม่! ท่านตื่นแล้วหรือยัง?"

"แม่กระหายน้ำไหม?"

ซ่งจิ่

บทที่ 109 การเปิดโรงงาน (1)

ยามจือ ยามดึกคนเงียบ

"ซ่งจิ่น ข้าคิดค้น..."

เซียวเหยี่ยนจือเพราะได้คิดค้นวิธีคำนวณสิบสาม รอยยิ้มอ่อนโยนแผ่ซ่านบนริมฝีปากของเขา

แต่เมื่อเขาหันไปเห็นซ่งจิ่นหายใจสม่ำเสมอ ขดตัวนอนอยู่ท้ายแคร่ คำพูดต่อไปก็ถูกกลืนกลับไป

เขามองซ่งจิ่นอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงค่อยๆ วางกระดาษและพู