บทที่ 105 คำตอบของซ่งจิ่น

เดินทางอย่างเงียบสงบ

สองชั่วยามต่อมา ซ่งจิ่นและคณะกลับถึงหมู่บ้านเหินเฮย์

ชาวบ้านที่รออยู่ได้ยินเสียง ต่างถือคบไฟวิ่งมาที่บ้านของเซียวเหยี่ยนจือ

ชาวบ้านได้รับรู้จากผู้ใหญ่บ้านว่าเซียวเหยี่ยนจือรักษาขาทั้งสองได้แล้ว และในอนาคตมีโอกาสเดินได้เหมือนคนปกติ หลังจากความตกใจและปี

บทที่ 106 ข้าไม่ยินยอม

"สามปีหลังจากนี้ หากเจ้ายังรักข้า ข้ารับปากเจ้าก็ไม่แปลกอะไร!"

เซียวเหยี่ยนจือไม่ได้ดีใจกับประโยคนี้ เพราะคำพูดนี้เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจของซ่งจิ่นที่มีต่อเขา

หากซ่งจิ่นไว้วางใจเขา เธอจะตอบเพียงว่าตกลงหรือไม่ตกลงเท่านั้น

เมื่อซ่งจิ่นพูดถึงข้อตกลงสามปี จริงๆ แล้วก็ไ

บทที่ 107 นอนร่วมเตียง

"นาย? จะออกเดินทางหรือไม่?"

อ้าเอ้อร์มองดูท่าทางเหม่อลอยของนายตน ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

จ้าวเฉียนหันมาตะโกนด้วยความโกรธ: "ออกอะไรกัน? ข้าเคยบอกหรือว่าจะออกเดินทาง?"

อ้าเอ้อร์ถูกตะโกนจนขวัญผวา ไม่กล้าพูดอะไรอีก

สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจตามจ้าวเฉียนกลับไปที่บ้านปลายหมู่บ้าน

หลังจากจ้