บทที่ 512 สารภาพ

เป้ยฉายเวยไม่ได้พูดอะไร ฉูเจ๋อหยางก็เริ่มใจอ่อน ในใจนั้นถอนหายใจ: “ฉันไม่ขออะไรมาก แม้ว่าเธอจะไม่ต่อสู้อย่างหนัก แต่อย่างน้อยเธอต้องเชื่อฟัง เธอต้องเชื่อใจฉัน ในใจไม่พอใจอะไร ก็ต้องรีบพูดออกมา แม้ว่าฉันจะปลอบอะไรเธอได้ไม่มาก แต่หลังจากนี้ไปเธออยากโกรธ อยากสร้างปัญหา ฉันล้วนมีความ

บทที่ 513 ร้อยปากก็พูดไม่ชัดเจน

สายตาของคุณท่านกวาดมองไปทีละคน สุดท้ายมองลุงเห้อแล้วพยักหน้า ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทั้งสองคนเข้ากันมาหลายปีทำให้รู้ใจกัน ก็เข้าใจถึงความต้องการของเขาทันที

โบกมือให้คนที่ลุกขึ้นมาไม่กี่คน: “พวกเธอมากับฉัน”

หลายคนสั่นคลอนจิตใจ แต่ก็เดินตามลุงเห้อไปที

บทที่ 514 ฉันเชื่อเธอ

“หัวหน้าฉู”

คนข้างๆมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมากอย่างกะทันหันของฉูเจ๋อหยางอย่างสงสัย

หัวสมองของฉูเจ๋อหยางตกตะลึง หลังจากกลั้นหายใจ ก็รีบนึกขึ้นได้ว่าเป้ยฉายเวยกำลังอยู่ที่บ้านเก่า

พื้นที่ของคุณท่าน ไม่ใช่ใครก็สามารถเข้ามาได้

ดังนั้นเธออาจไม่ตกอยู่ในอันตราย