บทที่ 508 เชื่อฉันไหม

“จะเป็นจริงได้ยังไง! พี่ใหญ่แกเป็นคนแบบนั้นเหรอ?” คุณนายฉูจ้อง คราวนี้ก็ตบไปที่หลังของเขาอย่างหนักโดยไม่มีความเมตตา

ฉูเจ๋อเหยี่ยนเอ่ยปากพูด: “ใช่ใช่ใช่ คุณน้าพูดถูก พี่ใหญ่จะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ผมจะไปพาผู้หญิงคนนั้นออกไป”

สีหน้าของคุณนาย

บทที่ 509 ทางเลือกที่ยาก

เป้ยฉายเวยไม่พูดอะไร คุณท่านฉูพูดอีกครั้ง: “หรืออาจเพราะว่าชายชราอย่างฉันอายุมากแล้ว ก็อยากจะมีความสุขเล่นกับหลานอย่างเพลิดเพลิน รุ่ยรุ่ยเด็กคนนี้ถูกสั่งสอนมาดี แต่ก็แค่นั้น”

เป้ยฉายเวยพยักหน้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

คุณท่านหรี่ตา กลับสงสัยเล็กน้อย

ในเวลาน

บทที่ 510 การยั่วยุของเธอ

“คุณแม่ อย่าร้องไห้...” รุ่ยรุ่ยถูกเธอกอดไว้ในอ้อมอก และกล่อมให้สงบลง

เป้ยฉายเวยยิ้ม เช็ดน้ำตา ใจอ่อนลง หอมแก้มรุ่ยรุ่ย: “แม่ไม่มีทางทิ้งรุ่ยรุ่ยแน่นอน ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น แม่จะคอยอยู่เคียงข้าง แม่ไม่มีทางทิ้งรุ่ยรุ่ย”

เจ้าเด็กน้อยรู้สึกโล่งใจ ความตึงเครียดบนใ