บทที่456 เสิ่นลั่งมาแล้ว

เมื่อได้รับคำตอบเป็นมั่นเป็นเหมาะจากเธอแล้ว หลี่จื่อเชียนก็โล่งอก เขาประทับจูบที่ซอกคอเธออย่างพึงใจ

ลมหายใจอุ่นๆกระทบที่ซอกคอ จั้กจี๋จนทำเอาเธอขนลุก

เป้ยฉ่ายเวกลั้นไม่ไหวถึงกับถอยหลบไปข้างหลัง เธอฝืนยิ้ม “อย่างทำอย่างนี้เลย”

หลี่จื่อเชียนค่อยๆปล่อยเธ

บทที่457 เสียเงินไปฟรีๆ

หลังจากฉูเจ๋อหยางส่งเฉียวเจิ้นหลีกลับแล้ว เขาก็อารมณ์ดีขึ้น

เขาลงไปชั้นล่างเพื่อที่จะไปหารุ่ยรุ่ย

จากนั้นเขาก็เห็นแม่ผู้ซึ่งไม่เคยออกไปไหนเลยตั้งแต่มาถึงเมืองจิ่นอันกำลังคลอเคลียอยู่ใกล้รุ่ยรุ่ย เธอแต่งตัวราวกับว่ากำลังจะออกไปข้างนอกอย่างนั้น

ฉูเจ๋อหย

บทที่458 ไม่เจอกันเสียนาน

ประตูลับถูกเปิดออก ด้านหลังประตูซึ่งไม่มีอะไรสะดุดตา มันเป็นกลับเป็นออฟฟิตที่ประดับตกแต่งอย่างงดงาม

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เสิ่นลังก็นั่งเอนหลังลงไปอีกเล็กน้อย

ลิ่วเอ่อร์เปลี่ยนจากอ่อนโยนต่อหน้าหนานฉิงและหนานเทียนหยาง สายตาถมึงทึงจับจ้องไปที่เสิ่นลั่ง “