บทที่ 444 ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว

เจียงเสี่ยวเล่อส่งเสียงโอดครวญออกมา จากนั้นก็รีบเดินจากไปราวกับมีไฟลนตูด

เขาไม่ได้เป็นห่วงเฉียวเจิ้นหลีสักหน่อย เขาก็แค่ไม่อยากซวยเพราะฉูเจ๋อหยางก็เท่านั้น

ฉูเจ๋อหยางยังนั่งหน้านิ่งอยู่กับที่ พอคิดไปถึงว่าตอนนี้เป้ยฉ่ายเวยกับหลี่จื่อเชียนอาจจะกำลัง

บทที่ 445 แผลเก่าเริ่มออกฤทธิ์

เป้ยฉ่ายเวยอยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็เหลือบตามองบนใส่เขา “ดีใจแค่ไหนตอนนี้ยังไงก็ต้องลุกก่อน นายต้องไปโรงพยาบาล！”

ครั้งนี้หลี่จื่อเชียนไม่ได้ต่อต้านอะไร ปล่อยให้เธอประคองเขาลุกขึ้น จากนั้นก็ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าดีๆตามเจตจำนงของเธอ

บทที่ 446 ยอมแต่งงานกับฉันไหม

“ทำไม...จู่ๆถึงได้พูดอย่างนี้ล่ะ” เป้ยฉ่ายเวยยิ้มน้อยๆพร้อมเอ่ยขึ้น

หลี่จื่อเชียนยกยิ้ม “ก็เพราะว่าชอบไง”

“ฉันชอบความรู้สึกแบบนี้ ชอบบรรยากาศอบอุ่นๆแบบนี้ เวยเวย ฉันจะหางานทำให้เร็วที่สุด ฉันจะทำให้ชีวิตเธอดียิ่งกว่านี้ ถ้าเธออยากทำงานก็ไปทำได้ หรือ