บทที่ 443 ฉูเจ๋อหยางคนเลว

ตอนนั้นดึกแล้วเธอเลยไม่ได้ดูให้ดีๆ เลยถูกฉูเจ๋อหยางพูดโน้มน้าวได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้คิดขึ้นมาได้ ว่าเขาคงรู้ว่าจื่อเชียนโทรมาตั้งแต่แรกๆแล้วสินะ?

ในใจของเป้ยฉ่ายเวยยุ่งเหยิงไปหมด จากนั้นก็เปิดเข้ากล่องข้อความด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด

เมื่อเห็นข้อความที่ฉูเจ๋อหยา

บทที่ 444 ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว

เจียงเสี่ยวเล่อส่งเสียงโอดครวญออกมา จากนั้นก็รีบเดินจากไปราวกับมีไฟลนตูด

เขาไม่ได้เป็นห่วงเฉียวเจิ้นหลีสักหน่อย เขาก็แค่ไม่อยากซวยเพราะฉูเจ๋อหยางก็เท่านั้น

ฉูเจ๋อหยางยังนั่งหน้านิ่งอยู่กับที่ พอคิดไปถึงว่าตอนนี้เป้ยฉ่ายเวยกับหลี่จื่อเชียนอาจจะกำลัง

บทที่ 445 แผลเก่าเริ่มออกฤทธิ์

เป้ยฉ่ายเวยอยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็เหลือบตามองบนใส่เขา “ดีใจแค่ไหนตอนนี้ยังไงก็ต้องลุกก่อน นายต้องไปโรงพยาบาล！”

ครั้งนี้หลี่จื่อเชียนไม่ได้ต่อต้านอะไร ปล่อยให้เธอประคองเขาลุกขึ้น จากนั้นก็ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าดีๆตามเจตจำนงของเธอ