บทที่43 ไม่มีสิทธ์ปฏิเสธ

ฉูเจ๋อหยางพูดออกมาตรงๆ “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

“ฉูเจ๋อหยาง นายอย่าทำให้มันมากเกินไปนะ” ความสวยงามรอบๆ พวกเขาก็ค่อยจางหายไปตามคำพูดของฉูเจ๋อหยาง เป้ยฉ่ายเวยโกรธจนตัวสั่น

นี่ก็คือผู้ชายที่ตัวเองรักมาสามปีหรอ?

ทำไมถึงตอนสุดท้ายแล้ว ยังไม่เหลือความท

บทที่44 การลองใจของหนานเทียนหยาง

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่ามีร่างสูงใหญ่มองเธอถูกผู้ชายอื่นอุ้มและจากไปอยู่ไกลๆ ริมฝีปากที่บางโค้งให้เห็นถึงความเยือกเย็นบางอย่าง

ความเป็นห่วงของเขานั้น เป็นแค่ส่วนเกินจริงๆ

ฉูเจ๋อหยางหันกลับไปในงานเลี้ยง

“อาเจ๋อ อาเจ๋อนายไปไหนมาฉันหานายทั่วก็หาไม่เจอ”

บทที่45 ความมึนเมาไม่ได้อยู่ที่เหล้า

หลินโหย่วเหวยสีหน้าเปลี่ยนทันที เม้มปากตัดแล้วสินใจไม่ได้ สิ่งที่ฉูเจ๋อหยางพูดนั้นเหมือนคำพูดที่ของทนายที่เขาเชิญมาจากต่างประเทศพูดเลย คดีนี้บริษัทหลินซื่อไม่มีทางชนะได้

ทำได้มากสุดคือช่วยให้บริษัทหลินซื่อเสียหายน้อยที่สุด แต่แบบนี้เขาฉูเจ๋อหยางกับทนายพ