บทที่42 คืนนี้ไปที่ฉัน

เป้ยฉ่ายเวยตะโกนในใจว่าจิ้งจอกแก่ แต่สีหน้าเหมือนเดิม “หนานฉิงมีอะไรหรอ”

“อ้อ เมื่อกี้ฉันได้ยินคนอื่นพูดเหมือนว่านต้าเผิงของว่านอวี่ ได้รับบาดเจ็บถูกส่งไปโรงพยาบาลก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร” หนานฉิงเล่าเรื่องที่ได้ยินมาจากคนอื่นให้พวกเขาฟัง

เป้ยฉ่ายเวยพยักหน้าแสดงให้เ

บทที่43 ไม่มีสิทธ์ปฏิเสธ

ฉูเจ๋อหยางพูดออกมาตรงๆ “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

“ฉูเจ๋อหยาง นายอย่าทำให้มันมากเกินไปนะ” ความสวยงามรอบๆ พวกเขาก็ค่อยจางหายไปตามคำพูดของฉูเจ๋อหยาง เป้ยฉ่ายเวยโกรธจนตัวสั่น

นี่ก็คือผู้ชายที่ตัวเองรักมาสามปีหรอ?

ทำไมถึงตอนสุดท้ายแล้ว ยังไม่เหลือความท

บทที่44 การลองใจของหนานเทียนหยาง

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่ามีร่างสูงใหญ่มองเธอถูกผู้ชายอื่นอุ้มและจากไปอยู่ไกลๆ ริมฝีปากที่บางโค้งให้เห็นถึงความเยือกเย็นบางอย่าง

ความเป็นห่วงของเขานั้น เป็นแค่ส่วนเกินจริงๆ

ฉูเจ๋อหยางหันกลับไปในงานเลี้ยง

“อาเจ๋อ อาเจ๋อนายไปไหนมาฉันหานายทั่วก็หาไม่เจอ”