บทที่425 ไอคิวไม่ถึง

ฉูเจ๋อหยางยังคงทำท่าทางเหนือ นั่งยกขาไขว้ห้างบนโซฟา พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม : “ใช่ไหม? งั้นผมก็จะรอคอยด้วยความคาดหวังและกระตือรือร้น เป้ยฉ่ายเวย ให้ผมได้เห็นว่าคุณมีความสามารถมากเท่าไร!”

สายตาที่มองด้วยหางตาและน้ำเสียงที่เหน็บแนบเยาะหยัน เป้ยฉ่ายเวยใบหน้าเย็นชา ปิดวิด

บทที่ 426 คุณชายแห่งเมืองหลวง

ฉูเจ๋อหยางรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่รักเขาเอาซะเลย

เล่ห์กลง่ายแสนง่ายของเจ้าตัวเล็ก ดันประสบความสำเร็จเพียงเพราะใบหน้าอ่อนเยาว์ของเจ้าตัว

หลังจากที่คุณนายฉูเหลือบตามองบนใส่เขาเสร็จ ก็อุ้มรุ่ยรุ่ยไปตรวจ เหลือไว้เพียงฉูเจ๋อหยางที่ยืนเคว้งอยู่คนเดียว

ณ ตร

บทที่ 427 เห็นฉันโง่หรือไง

หนานฉิงขมวดคิ้วมุ่น “พ่อคะแม่คะ หนูยังไม่เข้าใจเลย พ่อแม่บอกหนูมาสักทีได้ไหมว่ามันเรื่องอะไรกันแน่?”

แล้วเหาเสว่ฉินก็เริ่มเล่าเรื่องของตระกูลฉูในความทรงจำของเธอให้กับหนานฉิงฟังอย่างตื่นขึ้น

ยิ่งเล่า ดวงตาของหนานฉิงยิ่งเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น