บทที่397 เห็นหน้าแล้วอยากจะอวก

เป้ยฉ่ายเวยที่ยังไม่รู้ว่าแม่สามีกำลังบินมาหา ก็กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น อยู่ดีๆก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองลอยล่องอยู่กลางทะเล ถูกคลื่นซัดเป็นระลอกจนน้ำท่วมอก จนกระทั่งท่วมมิดหัว จนเกิดอาการหายใจไม่ออก

เธอกลัวมาก เพราะหายใจไม่ออก เลยคิดจะอ้าปากตะโกน แต่ว่าน้ำทะเล

บทที่ 398 คุณแม่

พลบค่ำ หนานฉิงเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ซุปและอาหารในมือถูกเธอโยนทิ้งลงถังขยะอย่างฟึดฟัด

ฉูเจ๋อหยางคิดจะตัดเยื่อใยกับเธอแบบนี้เลยใช่ไหม

ตอนกลางวันถึงได้หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้！

นึกย้อนไปถึงตอนที่ได้เห็นแววตาเห็นอกเห็นใจของคนอื่นตอนที่อย

บทที่ 399 เป็นคนแรงๆ

แต่ว่าหลินไห่ก็ไม่ได้เก็บมาคิดมากอะไร

เพราะว่าคุณแม่ของฉูเจ๋อหยางเคยได้ยินชื่อเขามาแล้วบ้าง และก็รู้ด้วยว่าเป็นผู้ช่วยของฉูเจ๋อหยาง เพราะอยากถามเรื่องที่เกี่ยวกับฉูเจ๋อหยาง จึงพูดคุยอย่างเป็นกันเอง

“อันที่จริงเรื่องอาเจ๋อยุ่งๆ คนแก่ๆอย่างพวกเราก็รู้ดีอยู่แล