บทที่ 384

ยอมหรอ

“คุณแม่ ผมยังไม่อยากนอนเลย ผมอยากดูทีวี” เมื่อรุ่ยรุ่ยเห็นเป้ยฉ่ายเวยจัดท่าทางให้เขานอน ก็รีบยื่นมือออกไปดึงชายเสื้อเธอเอาไว้

ถ้าเขาหลับแม่ก็จะไม่อยู่ด้วย เขาชอบความรู้สึกที่มีแม่อยู่ในห้องด้วยมากกว่า

เป้ยฉ่ายเวยอ่านความคิดของลูกออก ลูบหัวเล็กๆของลูก แล้วให้

บทที่ 385

ห้ามแอบฟัง

เป้ยฉ่ายเวยนั่งพิงโซฟาอย่างหมดสภาพ เสียงของผู้ดำเนินรายการในโทรทัศน์ยังดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้เธอรู้สึกง่วงๆ

ลูกชายก็ฉลาดเป็นกรด หยุดดูการ์ตูนที่ส่งเสียงเซ็งแซ่พวกนั้น เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของผู้เป็นแม่

รุ่ยรุ่ยโผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่ม มองไปทางเป

บทที่ 386

โยนลงน้ำเป็นอาหารปลา

เสิ่นชีชีไม่ได้ข้องใจกับคำพูดของเสิ่นลั่ง จู่ๆเธอก็คิดอะไรออกจากนั้นก็ลุกขึ้น

“จริงหรอ? งั้นฉันไปเยี่ยมรุ่ยรุ่ยที่โรงพยาบาลนะ”

“เดี๋ยวก่อน!” เสิ่นลั่งเรียกเธอเอาไว้อย่างปวดสมอง

เฮ้อ นิสัยคิดปุ๊บก็ทำปั๊บเมื่อไหร่จะเปลี่ยนไปสักที?

“ค