บทที่ 359

ช่างมีความสุข

หนานฉิงคิดว่าเมื่อฉูเจ๋อหยางได้ฟังข้อเสนอของเธอแล้วเขาจะรู้สึกสงสารเธอบ้าง ไม่คิดว่าเขาไม่เพียงแต่ไม่ได้สงสารเธอเท่านั้น แต่ยังเตือนแกมข่มขู่เธออีกด้วย ลูกชายของเขาใครก็แตะต้องไม่ได้ใช่ไหม

แต่เธอไม่เพียงแต่แตะต้องไปแล้ว ยังเล่นเอาเขาเกือบตาย

ดวงตาอันสวยงามของ

บทที่ 360

เร็วเกินไปไหม

ฉูเจ๋อหยางยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นผมเลี้ยงข้าวคุณ สนใจไหมล่ะ”

เป้ยฉ่ายเวยลูบศีรษะน้อยๆของรุ่ยรุ่ย “ยังไงก็ต้องทาน มีคนเลี้ยงทำไมจะไม่เอา คุณจะเลี้ยงอะไรพวกเราล่ะ”

ตอนนี้รุ่ยรุ่ยกระพริบตาโต เจาจ้องมองพ่อกับแม่ต่อปากต่อคำกันอย่างดุเดือด ก่อนจะคร่ำครวญออกมา “ผมไม่อยาก

บทที่ 361

บทที่361 เตรียมลงมือ

ตั้งแต่เห็นรุ่ยรุ่ยแวบแรก เธอก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กน้อยผู้หล่อเหลาดั่งหยกงามสีชมพูแกะสลักคนนี้ช่างน่าสนใจ หลังจากคุยด้วยไม่กี่คำ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ไม่ได้เห็นกันทั่วไป ช่างเป็นเด็กที่ใครเห็นก็ต้องหลงรักเสียจริง

เธอยังอยากจะคุยเล่น