บทที่36 การทดสอบของฉูเจ๋อหยาง

“แม่ไม่ต้องอธิบายก็ได้ ผมเข้าใจ” ถึงแม้รุ่ยรุ่ยจะอายุน้อยแต่ก็รู้เรื่องตั้งแต่เด็กอย่างเช่นทำไมแม่ไม่พาเขาไปแล้วทิ้งไว้กับย่า

เขารู้ว่าแม่มีเหตุผลของแม่ก็เลยไม่ได้โกรธ

มือเรียวของเป้ยฉ่ายเวยจับกุมมือนุ่มของรุ่ยรุ่ยสายตาดูเศร้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ “ขอโทษนะรุ่

บทที่37 ความใตร่ตรองของหลี่จื่อเชียน

หลังจากที่รับโทรศัพท์ของฉูเจ๋อหยางเสร็จ

หลังจากที่รับโทรศัพท์ของฉูเจ๋อหยางเสร็จก็เริ่มระแวงขึ้นมาเรื่อยๆออกมาจากร้านค้าซื้อแค่ของที่เหมาะกินสำหรับเด็กก็กลับไปแล้ว

ระหว่างทางกลับก็มีคนโทรเข้ามาอีกวันนี้โทรเข้ามาหลายสายจนทำให้เธอไม่มีกระจิตกระใจเลยคร

บทที่38 กลับบ้านคุณยาย

เป้ยฉ่ายเวยตะโกนออกมาอย่างตกใจและลุกขึ้นจากเตียงทั้งตัวมีเหงื่อออกจากนั้นก็หันไปมองรุ่ยรุ่ยที่นอนอยู่ข้างๆ

นอกหน้าต่างยังมืดอยู่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นแต่เป้ยฉ่ายเวยไม่มีอารมณ์นอนแล้วเอาแต่มองรุ่ยรุ่ยที่นอนอยู่ราวกับว่าแบบนี้เธอจะได้สบายใจหน่อย

รอให้รุ่ยรุ่ยเติมน้ำ