บทที่ 349

แต่ว่าแม่มีคุณอาหลี่อยู่แล้วนะ

ฉูเจ๋อหยางเม้มปากแน่น ก่อนอื่นเขาหันไปจ้องเขม็งที่เป้ยฉ่ายเวยที่แกล้งทำเป็นโง่ซื่อบื้อ จากนั้นก็หันไปจ้องรุ่ยรุ่ยบนเตียง สายตามืดหม่นจนดูน่ากลัว เสียงเข้มนั้นนุ่มละมุนอย่างหาฟังได้ยาก “พ่อเป็นพ่อของลูก”

“แม่ครับ นี่เป็นเรื่องจริงหรอ” รุ่ยรุ่ยแสร้งท

บทที่ 350

โจ๊กร้อนๆ

ฉูเจ๋อหยางบอกกับตัวเองในใจ ว่าเด็กตรงหน้านี้เป็นลูกชายบังเกิดเกล้าของเขา อย่าให้จบไม่สวยเพราะว่าอารมณ์ชั่ววูบ

“รุ่ยรุ่ยไม่ชอบพ่อหรอ”

รุ่ยรุ่ยเงยหน้าทำท่าครุ่นคิด “ไม่ใช่ว่าไม่ชอบพ่อ แต่ผมแค่รู้สึกว่าแม่น่าจะอยากอยู่กับคุณอาหลี่มากกว่า”

“วางใจ แม่อยากไปก็ไร้

บทที่ 351

ข้อตกลงหนึ่งปี

ร้อน แล้วไง จะให้เธอเป่าแล้วป้อนให้ถึงปากหรอ เป้ยฉ่ายเวยนึกถึงฉากอันน่าสะพรึงนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะหนาวสั่น เธอพูดอย่างเสียไม่ได้ “ร้อนก็เอาช้อนคนเอาไม่ได้หรอ ถ้าฉันไม่ป้อนแล้วคุณกินเองไม่ได้หรือไง”

เธอเห็นฉูเจ๋อหยางไม่พูดไม่จา นัยน์ตาดำขลับนั้นจับจ้องเขม็งไปที่เ