บทที่ 351 ข้อตกลงหนึ่งปี

ร้อน แล้วไง จะให้เธอเป่าแล้วป้อนให้ถึงปากหรอ เป้ยฉ่ายเวยนึกถึงฉากอันน่าสะพรึงนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะหนาวสั่น เธอพูดอย่างเสียไม่ได้ “ร้อนก็เอาช้อนคนเอาไม่ได้หรอ ถ้าฉันไม่ป้อนแล้วคุณกินเองไม่ได้หรือไง”

เธอเห็นฉูเจ๋อหยางไม่พูดไม่จา นัยน์ตาดำขลับนั้นจับจ้องเขม็งไปที่เธอ

บทที่ 352 เพิ่มเตียงเล็กอีกเตียง

ฉูเจ๋อหยางไม่สนว่าเธอจะคิดยังไง เขาพูดต่อไปว่า “เป้ยฉ่ายเวย นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่ผมจะให้ ถ้าหากว่าคุณไม่ยอมรับ งั้นเราก็ต้องไปเจอกันที่ศาล ถึงตอนนั้นจะมีผลกับร่างกายและจิตใจของรุ่ยรุ่ยยังไง ผมว่าคุณก็ย่อมรู้ดี”

คำพูดของฉูเจ๋อหยางเป็นเหมือนฟ้าผ่ากลางพ

บทที่ 353 ตัวละครลึกลับ

ข่าวที่ฉูเจ๋อหยางได้รับบาดเจ็บเข้าพักที่โรงพยาบาลกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนรู้แค่ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่ทราบสาเหตุที่เขาได้รับบาดเจ็บ

คนใหญ่คนโตของเมืองจิ่นอันนั้นไม่เหมือนกัน ตั้งแต่เช้าผู้คนต่างหลั่งไหลกันมา ดอกไม้ของเยี่ยมแทบจะล้นโต๊ะลงมา แต่ก็ยังมีคนส่งมาอย