บทที่ 332 กลั้นไว้ไม่ไหวจึงพูดออกไป

ดวงตาของฉูเจ๋อหยางปรากฏแววเย็นยะเยือก มือที่บีบข้อมือของอวี๋ซือซือเอาไว้ออกแรงบีบแน่นไม่มีหยุด เสียงทุ้มต่ำราวกับเส้นคอร์ดที่เหยียดตรึงที่สามารถขาดผึงได้ตลอดเวลา “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เป้ยฉ่ายเวยอยู่ที่ไหน”

ถังฉีตงกลัวว่าฉูเจ๋อหยางจะทำให้อวี๋ซือซือ

บทที่ 333 เปิดเผยออกมาตรงๆ

เป็นครั้งแรกที่ฉูเจ๋อหยางคิดว่าเส้นทางสายนี้ช่างแสนยาวไกล เขาอยากจะไปถึงที่นั่นให้เร็วๆ

ในหัวมีแต่คำพูดของอวี๋ซือซือ ที่ว่าเป้ยฉ่ายเวยมีลูก ทั้งยังเป็นลูกของเขาด้วย เมื่อลองหวนกลับไปนึกถึงแววตาที่ปู้ติงมองมาที่เขา รวมถึงคำพูดหยั่งเชิงของเด็กน้อยอีกหลายๆครั้ง

บทที่ 334 รอรับหมายเรียก

“แล้วไง คุณก็เลยปิดบังเรื่องลูกไว้อย่างนั้นหรอ?!” เสียงของฉูเจ๋อหยางแข็งกร้าว มือที่อยู่ข้างลำตัวก็กำแน่นในทันที

เป้ยฉ่ายเวยส่ายหน้า พูดออกมาอย่างแผ่วเบา “ทั้งไม่ใช่และใช่ ฉันจะไปขอให้คนๆหนึ่งที่ไม่รักฉันมารับเด็กในท้องเป็นลูกได้ยังไง อีกอย่างตอนนั้นคุณก็แสดงออกชัดม