บทที่ 331 อย่าฝัน

ความจริงที่เขาเห็น หมายถึงพฤติกรรมที่บังอาจมากำเริบเสิบสานในถิ่นของเขาที่เธอทำไปเมื่อครู่งั้นหรอ?

ราวกับอวี๋ซือซือนึกเรื่องตลกขบขันได้ เธอหัวเราะออกมาเสียงดัง จากนั้นก็หยุดหัวเราะเอาเสียดื้อๆ “ฉูเจ๋อหยาง ในที่สุดฉันก็ได้รู้แล้วว่าทำไมเวยเวยไม่เชื่อใจนาย ก็เพราะว่านายเป็นผ

บทที่ 332 กลั้นไว้ไม่ไหวจึงพูดออกไป

ดวงตาของฉูเจ๋อหยางปรากฏแววเย็นยะเยือก มือที่บีบข้อมือของอวี๋ซือซือเอาไว้ออกแรงบีบแน่นไม่มีหยุด เสียงทุ้มต่ำราวกับเส้นคอร์ดที่เหยียดตรึงที่สามารถขาดผึงได้ตลอดเวลา “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เป้ยฉ่ายเวยอยู่ที่ไหน”

ถังฉีตงกลัวว่าฉูเจ๋อหยางจะทำให้อวี๋ซือซือ

บทที่ 333 เปิดเผยออกมาตรงๆ

เป็นครั้งแรกที่ฉูเจ๋อหยางคิดว่าเส้นทางสายนี้ช่างแสนยาวไกล เขาอยากจะไปถึงที่นั่นให้เร็วๆ

ในหัวมีแต่คำพูดของอวี๋ซือซือ ที่ว่าเป้ยฉ่ายเวยมีลูก ทั้งยังเป็นลูกของเขาด้วย เมื่อลองหวนกลับไปนึกถึงแววตาที่ปู้ติงมองมาที่เขา รวมถึงคำพูดหยั่งเชิงของเด็กน้อยอีกหลายๆครั้ง