บทที่ 295 เราแต่งงานกันเถอะ

“คุณไม่เต็มใจหรอคะ ขอโทษนะคะจื่อเชียน ฉันพูดจาไร้สาระ คุณอย่าถือสาเลยนะ” เป้ยฉ่ายเวยคิดว่าหลี่จื่อเชียนคงจะไม่เต็มใจจึงรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

เธอทำเอาหลี่จื่อเชียนลำบากมาแล้วไม่รู้กี่หน ยังจะมีหน้าขอให้เขาแต่งงานกับเธอ เธอช่างเห็นแก่ตัวเสียจริง

“ไม่ ไม่ใช่ เ

บทที่ 296 ไม่มีเยื่อใยกับคุณอีกต่อไป

ฉูเจ๋อหยางไม่จำเป็นต้องเดินทางไปต่างประเทศอีกต่อไปแล้ว เพราะว่าผู้หญิงที่หนีไปคนนั้นกลับเข้าประเทศมาเอง

แต่มันไม่ใช่แบบที่เขาต้องการ เพราะเธอจะหมั้นกับผู้ชายคนอื่น

เป็นการประชดประชันอันยิ่งใหญ่ที่คาดไม่ถึง เธอคิดอะไรง่ายเกินไป

นัยน์ตาดำขลับขอ

บทที่ 297 ทัศนคติของคุณแม่หลี่

เป้ยฉ่ายเวยไม่กล้าวางใจ เมื่อเธอมั่นใจแล้วว่ารุ่ยรุ่ยไม่ได้ไอเธอถึงจะนั่งกลับลงไปอีกครั้ง เมื่อเธอเห็นสีหน้าตำหนิตัวเองของรุ่ยรุ่ย เธอก็รู้สึกปวดใจจึงลูบแก้มเขาเบาๆและพูดอย่างอ่อนโยน “รุ่ยรุ่ย ลูกจำเอาไว้นะ ว่าแม่คือคนที่รักลูกมากที่สุดแค่นี้ก็พอแล้ว”

“แม่….”