บทที่29 ชื่อนั้นเป็นของใคร

เป้ยฉ่ายเวยพึ่งเดินไปถึงจุดที่สว่างหน่อยยังไม่ทันได้กรี๊ดก็มีแขนที่มีแรงโผล่เข้ามาดึงเธอเข้าไปในที่มืดต่อแล้วกอดตัวให้พิงกับต้นไม้

จมูกได้กลิ่นที่คุ้นเคยวินาทีก่อนหน้านี้ที่ยังตื่นเต้นอยู่ก็หมดระแวงไปหมดแต่แค่เป้ยฉ่ายเวยไม่คิดว่าคนที่มาคือเชา

——ฉูเจ๋อหยาง

บทที่30 รุ่ยรุ่ย

เป้ยฉ่ายเวยรีบวิ่งเข้าไปในคอนโดตัวเองเธอไม่กล้าปล่อยวางก็กลัวแค่ถ้าฉูเจ๋อหยางรู้ว่าคนโทรเข้าคือใคร

ตามติดฉูเจ๋อหยางมาสามปีเธอก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะครั้งแรกก็คือต้องปิดบางร่องรอยก็เหมือนเมมชื่อเพราะว่าสำคัญเลยเมมตัวเลขที่ตัวเองเข้าใจ

อยู่ที่หนึ่งในใจสำคัญกว่าฉูเจ๋อหยาง

บทที่31 รุ่ยรุ่ยที่อ่อนไหว

เป้ยฉ่ายเวยรีบวิ่งเข้าไปในบ้านหลังเก่ามีหลายครั้งเกือบหกล้มเดินๆชนๆไม่กล้าหยุดจากนั้นก็ถึงที่

“คุณยายคะรุ่ยรุ่ยเป็นยังไงบ้าง”

หวางฉุ้ยออกมาจากห้องเห็นเป้ยฉ่ายเวยที่ผมยุ่งแถมยังหายใจแรงอยู่ก็พูดอย่างเป็นห่วง “เวยเวยตอนนี้รุ่ยรุ่ยนอนแล้วแต่ว่าไข้ยังสูงอยู่ฉันใ