บทที่28 เลี้ยงข้าว

ยังดีที่หลี่จื่อเชียนจองห้องไว้ก่อนคนเข้าไปเยอะขนาดนี้ก็ยังดูไม่อัดมากไป

พอสั่งอาหารเสร็จบนโต๊ะทุกคนก็ต่างมองหน้ากันว่าจะให้ใครเปิดปากพูดก่อนสุดท้ายทุกคนก็หันหน้าไปมองเสี่ยวซงกันหมด

เสี่ยวซงขมวดคิ้วอย่างไม่มีความสุขทำหน้าแบบฉันอีกแล้วหรอแต่พอเห็นสายตาคนอื่นที่มองอย่

บทที่29 ชื่อนั้นเป็นของใคร

เป้ยฉ่ายเวยพึ่งเดินไปถึงจุดที่สว่างหน่อยยังไม่ทันได้กรี๊ดก็มีแขนที่มีแรงโผล่เข้ามาดึงเธอเข้าไปในที่มืดต่อแล้วกอดตัวให้พิงกับต้นไม้

จมูกได้กลิ่นที่คุ้นเคยวินาทีก่อนหน้านี้ที่ยังตื่นเต้นอยู่ก็หมดระแวงไปหมดแต่แค่เป้ยฉ่ายเวยไม่คิดว่าคนที่มาคือเชา

——ฉูเจ๋อหยาง

บทที่30 รุ่ยรุ่ย

เป้ยฉ่ายเวยรีบวิ่งเข้าไปในคอนโดตัวเองเธอไม่กล้าปล่อยวางก็กลัวแค่ถ้าฉูเจ๋อหยางรู้ว่าคนโทรเข้าคือใคร

ตามติดฉูเจ๋อหยางมาสามปีเธอก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะครั้งแรกก็คือต้องปิดบางร่องรอยก็เหมือนเมมชื่อเพราะว่าสำคัญเลยเมมตัวเลขที่ตัวเองเข้าใจ

อยู่ที่หนึ่งในใจสำคัญกว่าฉูเจ๋อหยาง