บทที่ 287 ใจเขาแข็งเหมือนปาก

ดูสิ นี่แหละฉูเจ๋อหยาง เอาแต่ใจที่หนึ่ง ทุกคนต้องคอยหมุนรอบตัวเขา

เขาไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เธอต้องการคืออะไร

เป้ยฉ่ายเวยยักไหล่ เธอหัวเราะกับตัวเอง “ใช่สิ ฉันได้คืบจะเอาศอก ถ้าหากว่าคุณยอมรับข้อเสนอฉันไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ยอมแพ้เสียเถอะ กลับไปเป็นเพื่อนกัน

บทที่ 288 นี่คือบทลงโทษ

"พวกเราสบายดี ตอนนี้รุ่ยรุ่ยหลับแล้ว จื่อเชียนธุระที่บริษัทจัดการเรียบร้อย​แล้วหรอ" เป้ยฉ่ายเวยนึกถึงว่าหลี่จื่อเชียนถูกฉูเจ๋อหยางกลั่นแกล้ง​เพราะเธอ ใจเธอรู้สึก​ผิด เธออยากจะขอโทษแต่ต้องกล้ำกลืนคำนั้นลงไป

จื่อเชียนไม่อยากให้เธอรู้ เธอก็ไม่ควรทำให้เขารู้สึกลำบากใจ

บทที่ 289 ใครไม่เคยเป็นเด็ก

“งั้นก็ดี” หนานฉิงหัวเราะอย่างชั่วร้าย ไม่ต้องรีบ เธอเริ่มผ่อนคลายและพักผ่อน

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง

เธอตื่นแต่เช้า กำลังยุ่งกับการเตรียมสิ่งต่างๆให้รุ่ยรุ่ย เพราะว่าตอนบ่ายมีผ่าตัด หมอจึงกำชับว่าเขาทานข้าวไม่ได้ จะได้ไม่เสี่ยงต่อการสำลักอาห