บทที่ 286 กลับไปกับผม

สีเลือดหยดสุดท้ายบนใบหน้าของเป้ยฉ่ายเวยตอนนี้ได้อันตรธานหายไปแล้ว เธอจ้องมองฉูเจ๋อหยางอย่างสงบนิ่งตาไม่กระพริบ ใจของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

“ฉูเจ๋อหยาง ถ้าหากว่าฉันเป็นผู้หญิงสกปรก แล้วคุณล่ะเป็นอะไร ผู้ชายขายบริการอย่างนั้นหรอ”

ฉูเจ๋อหยางยื่นมือออกไปราวกับสายฟ้า

บทที่ 287 ใจเขาแข็งเหมือนปาก

ดูสิ นี่แหละฉูเจ๋อหยาง เอาแต่ใจที่หนึ่ง ทุกคนต้องคอยหมุนรอบตัวเขา

เขาไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เธอต้องการคืออะไร

เป้ยฉ่ายเวยยักไหล่ เธอหัวเราะกับตัวเอง “ใช่สิ ฉันได้คืบจะเอาศอก ถ้าหากว่าคุณยอมรับข้อเสนอฉันไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ยอมแพ้เสียเถอะ กลับไปเป็นเพื่อนกัน

บทที่ 288 นี่คือบทลงโทษ

"พวกเราสบายดี ตอนนี้รุ่ยรุ่ยหลับแล้ว จื่อเชียนธุระที่บริษัทจัดการเรียบร้อย​แล้วหรอ" เป้ยฉ่ายเวยนึกถึงว่าหลี่จื่อเชียนถูกฉูเจ๋อหยางกลั่นแกล้ง​เพราะเธอ ใจเธอรู้สึก​ผิด เธออยากจะขอโทษแต่ต้องกล้ำกลืนคำนั้นลงไป

จื่อเชียนไม่อยากให้เธอรู้ เธอก็ไม่ควรทำให้เขารู้สึกลำบากใจ