บทที่ 272 ทำไมต้องช่วยเธอ

นานพอสมควร ในที่สุดเป้ยฉ่ายเวยก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยอมเห็นด้วยกับคำแนะนำของเขา “ก็ได้”

หลี่จื่อเชียนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เวยเวยตอนนี้เธอก็รออยู่ในบ้านแล้วกัน ฉันจะออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก”

“ได้” เป้ยฉ่ายเวยพยักหน้า

เมื่อหลี่จื่อเชียนไป อวี๋ซื

บทที่ 273 ฉูเจ๋อหยางฉันต้องไปแล้วคงไม่ได้เจอกันอีก

หลังจากที่หนานฉิงวิ่งร้องห่มร้องไห้ออกไป

เจี่ยงเสี่ยวเล่อก็พูดจาแดกดันขึ้นว่า “อาเจ๋อ นายไม่อ่อนโยนกับเธอแบบนี้มันจะดีหรอ?”

“ชอบหรอ? ” ฉูเจ๋อหยางพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยๆ

“นิสัยแบบนั้นฉันรับไม่ไหวหรอกนะ” เจี่ยงเสี่ยวเล่อลุกขึ้นยืน

บทที่ 274 ลิ่วเอ่อร์ครั้งที่สองแล้วนะ

“ทำดีมาก เสี่ยวเจี้ย” ลิ่วเอ่อร์ตบบ่าเขาอย่างชื่นชม เขาที่ขี้ระแวงไม่ได้รีบขึ้นไปดูในทันที แต่สั่งให้ลูกน้องคนนี้ออกไปสำรวจรอบๆให้ดีก่อน ถ้ามีอะไรตุกติกแม้แต่น้อย ให้รีบรายงานโดยด่วน

“พวกแกรออยู่นี้นานแล้ว เห็นอะไรน่าสงสัยบ้างไหม”

“เฮียเอ่อร์ สบาย