บทที่26 ความสงสัยของหนานฉิง

เป้ยฉ่ายเวยได้ยินเสียงเคาะประตูที่เร็วขึ้นพอเธอจับแฟลชไดร์ฟได้ แต่ก็มีคนเร็วกว่าเธอและล้อมตัวเธอไว้ในอ้อมกอดและมีมาพูดข้างหูเธอ “ฉันอนุญาตให้เธอทำแบบนี้หรือไง?”

เป้ยฉ่ายเวยชะงักแล้วหน้าแดง ไม่ใช่เพราะอายแต่เป็นเพราะเธอโกรธ แต่ว่าตอนนี้เธอมีเรื่องต้องขอเขาเล

บทที่27 ได้รับผลประโยชน์

วันที่งานยุ่งผ่านไปหนึ่งวันเป้ยฉ่ายเวยออกไปพร้อมกับพนักงานแต่เพราะในใจเธอมีความลับซ้อนอยู่เลยไม่ได้สังเกตว่าข้างนอกมีคนเยอะแยะ

ในนั้นส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง

เสี่ยวซงใช้มือไปสะกิดแขนของเป้ยฉ่ายเวยที่เอาแต่ก้มหัวเดิน “พี่แฟนพี่มารับพี่แล้ว”

เป้ยฉ่ายเวยอือไปอย่

บทที่28 เลี้ยงข้าว

ยังดีที่หลี่จื่อเชียนจองห้องไว้ก่อนคนเข้าไปเยอะขนาดนี้ก็ยังดูไม่อัดมากไป

พอสั่งอาหารเสร็จบนโต๊ะทุกคนก็ต่างมองหน้ากันว่าจะให้ใครเปิดปากพูดก่อนสุดท้ายทุกคนก็หันหน้าไปมองเสี่ยวซงกันหมด

เสี่ยวซงขมวดคิ้วอย่างไม่มีความสุขทำหน้าแบบฉันอีกแล้วหรอแต่พอเห็นสายตาคนอื่นที่มองอย่