บทที่ 253 นี่ถือเป็นการยอมให้กอดเองไหมนะ

อวี๋ซือซือรอให้เสียงฝีเท้าหน้าประตูเดินจากไป หันกลับมาก็เห็นสายตาแซวๆของเป้ยฉ่ายเวย “เวยเวย มองแบบนี้หมายความว่าไหง”

“คงไม่ใช่ว่าเขาสนใจเธอนะ” ทำไมเป้ยฉ่ายเวยถึงได้รู้สึกว่าผู้ชายที่ชื่อพี่อู่อะไรนั่นเอาใจใส่เพื่อนของเธอจนเกินไป ถ้าไม่ได้ชอบ แค่ชื่

บทที่ 254 ไม่ใช่แค่เหล้าแรงๆน่ะสิ

เมื่อคนอื่นๆเห็นสภาพตาเหลือกตาลานของเป้ยฉ่ายเวย ก็หัวเราะครืนขึ้นมาเสียงดังทั้งห้อง ทั้งยังมีเสียงหัวเราะคิๆของเหล่าผู้หญิงผสมปนเปมาด้วย

แต่แค่เสิ่นลั่งขมวดคิ้ว คนพวกนั้นก็เหมือนถูกกดกล่องเสียงเอาไว้รีบเงียบเสียงในทันที ไม่กล้าหัวเราะเยาะเป้ยฉ่ายเวยอีก

บทที่ 255 ของหายากย่อมมีราคา

เสิ่นลั่งไม่พูดสิ่งใด นิ้วมือลูบไล้บริเวณที่เป้ยฉ่ายเวยเพิ่งจะสัมผัสมาเมื่อครู่ ถอนหายใจออกมาพูดออกมาว่า “ถ้าไม่ลองแย่งดู แล้วจะไปรู้ได้ไงว่าจะได้หรือไม่ได้”

แววตาของฉูเจ๋อหยางฉายแววเฉียบขาดขึ้นมา แต่ทว่าแววตานั้นก็หายไปด้วยความรวดเร็วภายใต้ดวงตาสีดำมืดคู่นั้น