บทที่ 247 หุบปากไป

รุ่ยรุ่ยที่เล่นกับนกพิราบตัวอ้วนมาทั้งบ่ายก็เกิดผูกพันขึ้นมา พูดขึ้นอย่างอาลัยอาวรณ์ “แม่ครับ เราเอามันกลับไปด้วยได้ไหม”

เป้ยฉ่ายเวยทนมองสายตาเศร้าๆของลูกไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องบอกลูกไปตามตรง “รุ่ยรุ่ย เจ้านกอ้วนก็ยังอยู่ที่สวนสาธารณะเหมือนเดิม พรุ่งนี้เรากลับมาหามันอ

บทที่ 248 มีกบฏ

เมื่อก่อนหลี่จื่อเชียนกลับบ้านดึกตลอด พอตอนนี้มีเป้ยฉ่ายเวยมาอยู่ด้วยก็ไม่เป็นเหมือนเดิมแล้ว เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ไม่ว่าจะมีเรื่องสำคัญอยู่ในมือเยอะแค่ไหน เขาก็วางมันลง แล้วเลือกที่จะรีบขับรถกลับบ้าน

แต่เมื่อเขากลับมาถึงบ้านแล้วพบว่าเวยเวยและรุ่ยรุ่ยไม่อยู่ หัวใจก็บีบรัดจนป

บทที่ 249 ยุ่งอยู่กับการจับ ‘ชู้’

เมื่อวางโทรศัพท์บนใบหน้าของเป้ยฉ่ายเวยก็รีบแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม “จื่อเชียนฉันจะออกไปข้างนอกนะ ฝากนายดูรุ่ยรุ่ยด้วย”

“ให้ฉันช่วยอะไรไหม?” แววตาอ่อนโยนของหลี่จื่อเชียงมองมาที่เธอ

เป้ยฉ่ายเวยส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก ซือซือแค่มีเรื่องอยากจะคุยกับฉันนิดหน