บทที่ 245 ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

“ฉัน.....” อวีซือซือพูดถึงแค่ตรงนี้ ทันใดนั้นก็รู้ตัว เพื่อนสนิทที่เป็นหนึ่งในตัวเอกก็อยู่ในรูปนั้นด้วยนี่นา เธอไม่พูดดีกว่า

“เอ่อ ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากถามว่าเมื่อไหร่จะได้กินข้าว”

“ทำเสร็จแล้ว แต่ซือซือเธอแน่ใจนะ......” เป้ยฉ่ายเวยพูดยังไม่ทันจบ

บทที่ 246 นกพิราบตัวอ้วนบินไม่ขึ้น

คนขายเป็นคนอัธยาศัยดี เมื่อเห็นร่างจ้ำหม้ำของรุ่ยรุ่ย ก็พูดกลั้วะหัวเราะขึ้นทันทีว่า “เด็กน้อยรู้ไหมลูกโป่งพวกนี้แปลงร่างได้หลายแบบเลยนะ ถ้าหนูไม่ชอบแบบพวกนี้ ลุงทำรูปสัตว์ให้หนูก็ได้นะ”

รุ่ยรุ่ยเบิกดวงตากลมโตที่ดูบริสุทธิ์ขึ้น ถามขึ้นด้วยใบหน้าไร้เดียงส

บทที่ 247 หุบปากไป

รุ่ยรุ่ยที่เล่นกับนกพิราบตัวอ้วนมาทั้งบ่ายก็เกิดผูกพันขึ้นมา พูดขึ้นอย่างอาลัยอาวรณ์ “แม่ครับ เราเอามันกลับไปด้วยได้ไหม”

เป้ยฉ่ายเวยทนมองสายตาเศร้าๆของลูกไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องบอกลูกไปตามตรง “รุ่ยรุ่ย เจ้านกอ้วนก็ยังอยู่ที่สวนสาธารณะเหมือนเดิม พรุ่งนี้เรากลับมาหามันอ