บทที่226 การยั่วยวนของหนานฉิง

“อาเจ๋อ ฉันมาแล้ว” เสียงของหนานฉิงยั่วยวนเป็นอย่างมาก

ฉูเจ๋อหยางถือแก้วไวน์อยู่ในมือ การมาของหนานฉิงไม่ได้ทำให้เสียงเย็นชานั้นเปลี่ยนไป “เข้ามา แล้วปิดประตูด้วย”

มันไม่ใช่ภาพที่เธอจินตนาการเอาไว้ หนานฉิงผิดหวังอยู่บ้างกับทัศนคติอันเย็นชาของฉูเจ๋อหยาง แต่

บทที่227 ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำอีก

ฉูเจ๋อหยางรู้สึกถึงมือที่จับผลไม้อันอ่อนนุ่มนั้นไว้ แต่เขาก็เหมือนเนื้อที่ตายด้านไม่รู้สึกอะไร ไม่มีคลื่นความถี่ใดในใจ เขามีนิสัยรักความสะอาดสะอ้าน ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือถึงมือออก

เขาไม่สนว่าหนานฉิงจะเคอะเขินหรือไม่ เขาหันหลังให้ร่างนั้น คิ้วขมวดเป็นปม พร้อมเสี

บทที่228 พบคนคุ้นเคยในตอนกลางดึก

เป้ยฉ่ายเวยเอนกายอยู่บนเตียงก็รู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักทับอยู่ที่หน้าอกไม่สามารถข่มตาหลับได้ เธอได้แต่เข้าใกล้พ่อหนุ่มตัวน้อย สูดดมกลิ่นหอมบริสุทธิ์จากกายเขา เพื่อขจัดความหดหู่ภายในใจ

วันนี้ช่างน่าใจหายใจคว่ำ หลังจากทุกอย่างสงบลง เธอได้แต่ครุ่นคิดถึงมัน ท่าท