บทที่ 203 มางานฌาปนกิจ

ปลายนิ้วของเป้ยฉ่ายเวยสั่นเล็กน้อย ทันใดนั้นนิ้วก็กำเข้าหากัน จนรอยข้อต่อนิ้วเริ่มเกร็งเป็นสีขาวซีด เธอถึงได้ค่อยๆพูดออกมา “จื่อเชียน นายอย่าถามเลย วันนี้นายก็เหนื่อยมากแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

ภายในห้องพักผู้ป่วยกลับมาตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ในใจของห

บทที่ 204 เล่นละครต้องเล่นให้เนียน

เป้ยฉ่ายเวยข่มความรู้สึกเจ็บเสียดไว้ข้างใน พูดขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ “ฉันไม่เป็นอะไร”

“ไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหมเวยเวย ฉันก็นึกว่าเธอจะโดนญาติฉัน......” หนานฉิงเห็นสีหน้าที่ดูไม่ดีของเป้ยฉ่ายเวย ก็ทำราวกับว่าเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรไม่ควรออกไป รีบส่ายหน้าแล

บทที่ 205 เก่งกาจเกินคน

เวลานี้ อวี๋ซือซือก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ทิ้งกายลงนั่งข้างเตียง มองแสงสดใสของแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างตามเป้ยฉ่ายเวย

“จะไปเมื่อไหร่”

“อีกไม่กี่วันนี่แหละ” เป้ยฉ่ายเวยก้มหน้าตอบ

ในใจของอวี๋ซือซือรู้สึกใจหาน พูดมุบมิบอย่างไม่พอใจว่า “จะไปแล้วหรอ”