บทที่194 รองเท้าพัง

“ไม่เป็นไร คุณไปทำอะไรเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้” เป้ยฉ่ายเวยพูดติดตลก ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเจี่ยงเสี่ยวเล่อรู้สึกผิดกับเธอ

ในความเป็นจริงแล้วเธออยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องมีคนคอยอยู่เป็นเพื่อน

“อื้อ ถ้าอย่างนั้นฉันไปล่ะ” เจี่ยงเสี่ยวเล่อเข้าไปในฝูงชน ไม่นานก็หายไปจากสายตาขอ

บทที่195 ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมาก

ฝูงชนหยุดเพราะการปรากฏตัวของพวกเขา และเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งเมื่อพวกเขาเดินไป

หลี่จื่อเชียนกุมมือเป้ยฉ่ายเวยเอาไว้ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งๆที่อุณหภูมิภายในงานก็ค่อนข้างจะสูง แต่ว่ามือของเธอกลับเย็นเฉียบ ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้มือเธออบอุ่นขึ

บทที่196 การตัดสินใจครั้งนี้

เป้ยฉ่ายเวยเดินไปหามุมสงบๆในสวนหลังบ้าน เธอไม่ทันได้สังเกตเห็นเงาที่กำลังเบียดเสียดตามเธอมา

จนกระทั่งเธอเดินไปถึงบ่อปลา ทุกที่คึกคักมีชีวิตชีวา เธอจึงหยุดฝีเท้า

เธอก้มหน้ามองปลาคราฟเต็มบ่อ ความคิดไม่รู้ล่องลอยไปที่ไหน

คืนนี้ทุกการกระทำของฉูเจ๋อหยางที