บทที่175 บาร์Ambilight

เมื่อทุกคนออกไปแล้ว หมาป่าก็อดถามเสียงดังออกมาไม่ได้ “เฮียเอ่อร์ แค้นของพี่ลิง ผมจะไปจัดการเอง”

“ไอ้โง่ มึงคิดว่าฉูเจ๋อหยางมันสามารถเชิญหัวหน้าเฉินออกมาได้ มึงคิดว่าจะจัดการมันได้ง่ายๆเรอะ” ลิ่วเอ่อร์ตบเขาไปโดยไม่ต้องคิดหนึ่งฉาด

หมาป่าไม่รู้สึกเจ็บ ตาเขาแดงด้วยค

บทที่176 ฉุดไม่อยู่

เป้ยฉ่ายเวยแอบมองไปที่ชายผู้ซึ่งอวี๋ซือซือชี้ไป รูปร่างเขาไม่เลว แต่ว่าเมื่อเทียบกับฉูเจ๋อหยางแล้วยังห่างไกลกันมาก ฉูเจ๋อหยางนั้นทุกอณูของกล้ามเนื้อของเขาเหมือนเต็มไปด้วยแรงระเบิด

ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดนั้นดูมีเนื้อมีหนัง มองดูแล้วช่างอบอุ่นนุ่มนวล

ทำไมเธอถึงคิดถ

บทที่177 ทานกล้วย

หนุ่มคมเข้มยังเตรียมการยังไม่ทันเสร็จ เขาก็เห็นว่าเป้ยฉ่ายเวยกำลังจ้องมองไปที่ทิศทางของประตู

อยู่ๆเขาก็รู้สึกตัวเบาๆ ทั้งตัวกลิ้งลงไปกับพื้น กล้วยในปากก็หักครึ่งท่อน

หนุ่มชวนฝันที่นั่งถัดจากเป้ยฉ่ายเวยก็ไม่รอดเขาถูกบีบอัดอย่างแรงจนน่ากลัว เขาพยายามค่อยๆลุกขึ้นจากโซฟา