บทที่ 16 เวยเวย เธอมอบให้ฉันเถอะนะ

“อะ อะไรนะ?” เป้ยฉานเวยหน้าขาวซีด ก้าวเท้าไม่ออก

“อัยยะ ฉันพูดเล่นหรอกน่า!” หนานฉิงหัวเราะฮิฮิ พูดเข้าข้างตัวเองว่า “ฉันคงไม่ให้หรอก อาเจ๋อดีออกขนาดนั้น ถ้าเธอทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน เธอจะต้องหลงรักเขาอย่างแน่นอน ฉันรักเขามากเลยล่ะ ไม่มีทางยกให้เธอหรอก!”

บทที่ 17 สวีทกันแต่เช้า

หลังจากผ่านไปราว 1 ชั่วโมงเศษ พวกเขาก็เดินทางมาถึงแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร

หนานฉิงโทรจองห้องพักซึ่งเจ้าของเป็นสามีภรรยาวัยชราคู่หนึ่ง พวกเขาให้การต้อนรับกลุ่มของพวกเธิด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม บ้านที่จองไว้มีทั้งหมด 2 ชั้น ห้องพักที่ชั้น 2 ต่างทำความสะอาดไว้แล้วอย่างดี ให

บทที่ 18 หัวหอมกระเด็นเข้าตา

ยังไม่ทันได้พูดอะไรอีก เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น รู้สึกเสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น

เธอหลุดปากพูดออกไปทำไมกัน?

แน่นอน เมื่อเป้ยฉายเวยเงยหน้าขึ้นก็พลันปะทะเข้ากับสายตาของฉูเจ๋อหยางที่จ้องมองมาที่เธอ

เป้ยฉายเวยรีบเบือนหน้าหนี “ถ้างั้นคุณทำเองเถอะคะ