บทที่ 15 รับประทานปู

คำพูดนี้ไม่รู้ว่าจงใจพูดหรือไม่ เห็นเพียงริมฝีปากของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ายิ่งติดกันแน่นขึ้น แน่นจนราวกับกลายเป็นเส้นตรง 2 เส้น แต่สีหน้ายังคงเหมือนปกติ

หนานฉิงร้องเสียงดังขึ้นมา ราวกับว่าอิจฉาขั้นสุด พลางหันไปมองหน้าฉูเจ๋อหยางด้วยสายตาไม่เป็นธรรม “ถึงแม้ฉันจะทำกับข้าวไ

บทที่ 16 เวยเวย เธอมอบให้ฉันเถอะนะ

“อะ อะไรนะ?” เป้ยฉานเวยหน้าขาวซีด ก้าวเท้าไม่ออก

“อัยยะ ฉันพูดเล่นหรอกน่า!” หนานฉิงหัวเราะฮิฮิ พูดเข้าข้างตัวเองว่า “ฉันคงไม่ให้หรอก อาเจ๋อดีออกขนาดนั้น ถ้าเธอทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน เธอจะต้องหลงรักเขาอย่างแน่นอน ฉันรักเขามากเลยล่ะ ไม่มีทางยกให้เธอหรอก!”

บทที่ 17 สวีทกันแต่เช้า

หลังจากผ่านไปราว 1 ชั่วโมงเศษ พวกเขาก็เดินทางมาถึงแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร

หนานฉิงโทรจองห้องพักซึ่งเจ้าของเป็นสามีภรรยาวัยชราคู่หนึ่ง พวกเขาให้การต้อนรับกลุ่มของพวกเธิด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม บ้านที่จองไว้มีทั้งหมด 2 ชั้น ห้องพักที่ชั้น 2 ต่างทำความสะอาดไว้แล้วอย่างดี ให