บทที่ 155 หัวใจที่ถูกแทง

เป้ยฉ่ายเวยเหม่อลอยอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเสียงกดกริ่งดังขึ้น สติถึงได้กลับมา ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

น่าจะเป็นคนส่งอาหารอย่างที่อวี๋ซือซือบอกไว้ก่อนหน้า เธอลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินไปเปิดประตู

“คุณเป้ยช่ไหมครับ?” พนักงานส่งอาหารสวมหมวกแก็ปซ่อนใบหน้าเอาไว้เ

บทที่ 156 ฉูเจ๋อหยางผู้โกรธจัด

ถังฉีตงค่อยวางแก้วชาในมือลงช้าๆ พูดขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า “อยากรู้หรอ?”

ทุกคนพยักหน้า อยากรู้อยู่แล้วสิ เรื่องนินทาไอ้คนเจ้าเล่ห์ใครเขาจะไม่อยากรู้กัน

ถังฉีตงมองสายตาอยากรู้อยากเห็นของพวกเขา เผยฟันขาวสะอาดและพูดขึ้นช้าๆว่า “ไม่บอกหรอก”

“ปั๊ดโถ่

บทที่ 157ตั้ง27องศาแต่ทำไมรู้สึกหนาวถึงเพียงนี้

กระทั่งถึงโรงพยาบาลเป้ยฉ่ายเวยก็ยังเกาะฉูเจ๋อหยางไม่ยอมปล่อยราวกับลูกนกที่เพิ่งฟักตัว

หมอก็ยังเป็นหมอคนเดิม หลังจากที่คุณหมอค่อยๆแกะผ้าพันแผลออกอย่างระมัดระวัง ก็เห็นแผลที่เย็บฉีกขาดไปเกือบครึ่ง จึงอดมองตำหนิฉูเจ๋อหยางไม่ได้ “ทำไมแผลฉีกแบบนี้ล