บทที่129 เธอก็รู้อยู่แก่ใจ

อวี๋ซือซือฉุดดึงเธอไปที่ด้านข้างและพูกกับหนานฉิงที่ทำท่าทำทางเช่นนั้นว่า “เธอไม่ต้องมาทำท่าทางแบบนี้ใส่เวยเวย ใจเธอคิดอย่างไรเธอเองก็น่าจะรู้ตัวเองดี”

พูดจบอวี๋ซือซือก็ไม่สนใจหนานฉิงซึ่งกระฟัดกระเฟียดอยู่ เธอลากเป้ยฉ่ายเวยให้เดินไปและไม่หันกลับมามองผู้หญิงเจ้าเล่ห

บทที่130 ใครจะไม่เคยชนะ

เป้ยฉ่ายเวยไม่ได้มองที่คนอื่น เธอลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมขมวดคิ้ว “ฉันทานอิ่มแล้ว พวกคุณค่อยๆทานกันไป ฉันจะไปทำงานก่อน”

พูดจบเธอก็ไม่รอให้คนอื่นตอบสนอง เธอลากเก้าอี้ออกแล้วก็รีบร้อนจากไป

เมื่ออวี๋ซือซือเห็นเป้ยฉ่ายเวยจะไปเธอก็รีบลุกขึ้นและตามออกไป “เวยเวย เธอรอฉั

บทที่131เอาหนังสือพิมพ์กลับมาเงียบๆ

ตลอดเวลาช่วงบ่าย

นิสัยทั้งคู่ก็ไม่ใช่คนช่างคุยอยู่แล้ว ทั้งคู่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

“ถึงเวลาแล้ว” เป้ยฉ่ายเวยพูดขึ้น

“ฉันจะนั่งลงก่อน” อวี๋ซือซือเอาบัตรออกจากกระเป๋าแล้วโยนมันไปที่อ้อมแขนของเป้ยฉ่ายเวย

เป้ยฉ่ายเวยเก็บบัตรดีๆ แล้วลุ