บทที่128 มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

ข้อความที่ไม่ลงชื่อ

---เป้ยฉ่ายเวยฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่

ตามด้วยไอคอนนองเลือด เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกหดหู่ เธอพยายามตรวจสอบแหล่งที่มาของข้อความ เธอรู้แค่ว่าส่งมาจากอินทราเน็ต แต่ว่าก็ไม่รู้ว่าเป็น ID ของใคร

รหัสพนักงานของเธอไม่ได้ถูกรายงานไปที่แผนก

บทที่129 เธอก็รู้อยู่แก่ใจ

อวี๋ซือซือฉุดดึงเธอไปที่ด้านข้างและพูกกับหนานฉิงที่ทำท่าทำทางเช่นนั้นว่า “เธอไม่ต้องมาทำท่าทางแบบนี้ใส่เวยเวย ใจเธอคิดอย่างไรเธอเองก็น่าจะรู้ตัวเองดี”

พูดจบอวี๋ซือซือก็ไม่สนใจหนานฉิงซึ่งกระฟัดกระเฟียดอยู่ เธอลากเป้ยฉ่ายเวยให้เดินไปและไม่หันกลับมามองผู้หญิงเจ้าเล่ห

บทที่130 ใครจะไม่เคยชนะ

เป้ยฉ่ายเวยไม่ได้มองที่คนอื่น เธอลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมขมวดคิ้ว “ฉันทานอิ่มแล้ว พวกคุณค่อยๆทานกันไป ฉันจะไปทำงานก่อน”

พูดจบเธอก็ไม่รอให้คนอื่นตอบสนอง เธอลากเก้าอี้ออกแล้วก็รีบร้อนจากไป

เมื่ออวี๋ซือซือเห็นเป้ยฉ่ายเวยจะไปเธอก็รีบลุกขึ้นและตามออกไป “เวยเวย เธอรอฉั