บทที่ 105

บทที่105 เห็ดหูหนูที่พูดถึงไม่ได้

“ออกมาจนได้” เสียงทื่อๆของผู้ชายคนนั้นดังมาจากทางเหนือศีรษะ

เป้ยฉ่ายเวยกำผ้าปูที่นอนแน่น เธอพยักหน้าเหมือนกระเทียม คิดแล้วก็ออกแรงส่ายหัว หากไม่ใช่เพราะใบหน้าอันบวมเป่งที่บิดเบาความเร่าร้อนบนใบหน้าของเธอไว้ เธอคงไม่มีหน้าจะมองใครอีกแล้ว

เธ

บทที่ 106

บทที่106 วิธีพูดสองแบบของนิตยสาร

แสงอาทิตย์ยามเช้าตกกระทบผ่านกระจกแล้วทอดลงสู่ร่างกายของชายหนุ่ม ใบหน้านั้นช่างคมชัด สันจมูกสูงเด่นขึ้นมา

ดวงตาสีเข้าลึกเป็นบ่อ ริมฝีปากเรียวบางเหมือนใบมีดที่ไม่ได้เปิดออกจากกัน

เป้ยฉ่ายเวยจำไม่ได้ว่าได้ยินคำพูดเหล่านั้นมาจากนิตยสารที่ไหน

บทที่ 107

บทที่107 การนัดหมายของเหาเสว่ฉิน

ขณะที่เป้ยฉ่ายเวยพักฟื้นอยู่ที่บ้าน หลังจากเลิกงานฉูเจ๋อหยางก็หลับมาหาเธอ บางครั้งมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่านี่เป็นภาพลวงตา

ราวกับว่าพวกเขายังคงมีความสัมพันธ์กันอยู่ แค่เพียงเปลี่ยนสถานที่เท่านั้น

แม้ว่าทุกคืนชายหนุ่มจะอยู่ที่ข้างกายเธอ แ