บทที่103 รู้สึกว่าตัวเองเหมือนปลาเค็ม

เป้ยฉ่ายเวยนอนอยู่บนเตียง ด้านหน้ามีเพียงบราตัวหนึ่ง ร่างกายส่วนล่างเธอก็เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น

การพูดปลอบขวัญเช่นนี้ดีกว่าไม่มีอะไรเลย ช่วยบรรเทาความอึดอัดใจของเธอลงไปได้บ้าง

มีสัมผัสอันยอดเยี่ยมผ่านมาทางด้านหลัง ทำให้เธอถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย หล

บทที่104 คู่ที่อบอุ่น

รอเป้ยฉ่ายเวยมายืนอยู่ที่หน้าเตา ถึงจะมีการตอบสนอง ฉูเจ๋อหยางสิ่งนี้เป็นการ “เพิ่มงาน” ของตัวเอง

“ว่าไง ไม่ใช่อยากกินไข่รึ” ฉูเจ๋อหยางพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“โอ้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ” เป้ยฉ่ายเวยรีบล้างผักหนึ่งกำมือในทันที จากนั้นก็ต้นหอมสองสามต้น ชิ้นเนื้อไม่ติดมั

บทที่105 เห็ดหูหนูที่พูดถึงไม่ได้

“ออกมาจนได้” เสียงทื่อๆของผู้ชายคนนั้นดังมาจากทางเหนือศีรษะ

เป้ยฉ่ายเวยกำผ้าปูที่นอนแน่น เธอพยักหน้าเหมือนกระเทียม คิดแล้วก็ออกแรงส่ายหัว หากไม่ใช่เพราะใบหน้าอันบวมเป่งที่บิดเบาความเร่าร้อนบนใบหน้าของเธอไว้ เธอคงไม่มีหน้าจะมองใครอีกแล้ว

เธอกลายเป็นส่