บทที่ 102

บทที่102 ชีวิตนี้อย่าพยายามหาทางกำจัดผม

ฉูเจ๋อหยางนั่งลงเบาๆถัดจากเป้ยฉ่ายเวย การเคลื่อนไหวนั้นทั้งอ่อนโยนและทั้งขัดขืนจับมือของเธอซึ่งพยายามเอามาปิดบังใบหน้าเอาไว้ มีห้อเลือดบนผิดหน้าที่ขาวบริสุทธิ์ ใบหน้านูนบวมปรากฏเห็นเส้นเลือดเล็กๆ

ที่มุมปากนั้นเป็นรอยแผล เลือดสีแดงเข้มตัดกับ

บทที่ 103

บทที่103 รู้สึกว่าตัวเองเหมือนปลาเค็ม

เป้ยฉ่ายเวยนอนอยู่บนเตียง ด้านหน้ามีเพียงบราตัวหนึ่ง ร่างกายส่วนล่างเธอก็เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น

การพูดปลอบขวัญเช่นนี้ดีกว่าไม่มีอะไรเลย ช่วยบรรเทาความอึดอัดใจของเธอลงไปได้บ้าง

มีสัมผัสอันยอดเยี่ยมผ่านมาทางด้านหลัง ทำให้เธอถอนหายใจอย่าง

บทที่ 104

บทที่104 คู่ที่อบอุ่น

รอเป้ยฉ่ายเวยมายืนอยู่ที่หน้าเตา ถึงจะมีการตอบสนอง ฉูเจ๋อหยางสิ่งนี้เป็นการ “เพิ่มงาน” ของตัวเอง

“ว่าไง ไม่ใช่อยากกินไข่รึ” ฉูเจ๋อหยางพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“โอ้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ” เป้ยฉ่ายเวยรีบล้างผักหนึ่งกำมือในทันที จากนั้นก็ต้นหอมสองสามต้น ชิ้นเน