บทที่ 74

เจ้าชายฮารีฟร์หัวเราะร่วนเสียงดังด้วยความขบขำจนนีราพรรณซึ่งกำลังเช็ดคราบละอองเม็ดทรายให้ตามต้นแขนต้องหยุดชะงักเงยหน้ามองขมวดคิ้วด้วยความสงสัย หญิงสาวฟังภาษาอาหรับไม่ออกแต่คาดเดาว่าเจ้าแห่งทะเลทรายคงกำลังสนทนากับอนุชาอยู่แน่นอนถึงได้มีท่าทางผ่อนคลายอารมณ์ดีเช่นนี้

“ไม่จำเป็นต้องเดาหรอก พี่

บทที่ 75

นาราภัทรยิ้มหวานฉ่ำหยดย้อย ดวงตากลมโตเต้นระริกแพรวพราวจากนั้นก็ถอนสายบัวให้เจ้าชายหนุ่มอย่างสวยงามกึ่งล้อเลียน ถอนสายบัวเรียบร้อยแล้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเอื้อมไปจับมือหนาร้อนผ่าวอีกฝ่ายแล้วยัดจดหมายรักลงบนฝ่ามือของบุรุษรูปงามติดกระแทกกระทั้นเล็กน้อย

“good bye”

น้ำหนาวฉีกยิ้มหวานกล่าวลาเสียงนุ

บทที่ 76

มือบางที่กอบกุมกองไฟร้อนรุ่มทว่านุ่มเนียนยิ่งกว่าแพรไหมเริ่มขยับลองเชิงขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะยิ้มหวานฉ่ำเงยหน้าขึ้นมองเจ้าชายฮารีฟร์ด้วยความพึงพอใจเมื่อได้ยินเสียงสูดปาก ใบหน้าคมเข้มบูดเบี้ยวศีรษะแหงนไปด้านหลังด้วยความสุขสมที่แล่นพล่านจนหัวสมองหมุนเคว้ง

“โอ...น้ำเหนือ...เจ้าจะฆ่าเราหรือไง”

“จะ.