ตอน 71
เชลยรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 71
เพราะมัวแต่คุยกับนะญาและเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเจ้าชายหนุ่มทำให้คู่สนทนาทั้งสองไม่ได้สังเกตว่าเจ้าชายฮารีฟร์พร้อมด้วยองครักษ์ประจำกายทั้งสองได้เดินเข้ามาในสวนพฤกษาตั้งแต่เมื่อไหร่
เจ้าแห่งทะเลทรายที่เหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ากับภารกิจเยี่ยมราษฎรทั้งวันได้ทรุดตัวลงนั่งแนบชิดกับเรือนร่างบอบบาง
ตอน 72
บทที่ 72
“เหมือนกันหิวจนแทบจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว”
น้ำหนาวบ่นงึมงำเสียงไม่ค่อยจะเบาสักเท่าไหร่ตามประสาคนที่โผงผางชอบพูดอะไรแบบตรงไปตรงมาและเมื่อสิ้นคำพูดของเธอก็มีเสียงไอโครกๆ ราวกับสำลักของบุรุษหนุ่มหล่อเหลาบาดใจสาวๆ ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปเข้ามากระทบประสาทหู
น้ำหนาวหันขวับตามเสียงกระแอมไอขึงตาจ้
ตอน 73
บทที่ 73
“ฮื้อ!...คงทำที่นั่นเหมือนเดิม”
น้ำหนาวเอ่ยตอบแฝดน้องอย่างเหนื่อยหน่ายรู้ว่า ‘พอล’ เจ้าของผับเป็นจำพวกปากว่ามือถึงแต่เธอก็จำเป็นที่ต้องทำงานที่นั่น เพราะทั้งค่าแรงและทิปที่ได้รับในแต่ละคืนก็มากโขเอาการเหมือนกัน
“จะดีหรือน้ำหนาว อีตาพอลและก็ลูกค้านักเมาทั้งหลายมือเร็วจะตายไปโดยเฉพาะอีตาพอลต