ตอน 70
เชลยรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 70
“ว่าไงน้ำเหนือ เจ้าอยากอยู่ที่อัลนูรีนบ้านเกิดของเราหรือเปล่า”
“ก็ต้องอยู่สิคะ ตอนนี้น้ำเหนือจะไปไหนได้”
“เราไม่ได้หมายถึงเช่นนั้น เราอยากรู้ว่าเจ้ารักและเต็มใจอยู่ที่อัลนูรีนตลอดไปหรือเปล่า”
เจ้าชายหนุ่มเอ่ยถามแย้งคำ
ตอน 71
บทที่ 71
เพราะมัวแต่คุยกับนะญาและเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเจ้าชายหนุ่มทำให้คู่สนทนาทั้งสองไม่ได้สังเกตว่าเจ้าชายฮารีฟร์พร้อมด้วยองครักษ์ประจำกายทั้งสองได้เดินเข้ามาในสวนพฤกษาตั้งแต่เมื่อไหร่
เจ้าแห่งทะเลทรายที่เหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ากับภารกิจเยี่ยมราษฎรทั้งวันได้ทรุดตัวลงนั่งแนบชิดกับเรือนร่างบอบบาง
ตอน 72
บทที่ 72
“เหมือนกันหิวจนแทบจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว”
น้ำหนาวบ่นงึมงำเสียงไม่ค่อยจะเบาสักเท่าไหร่ตามประสาคนที่โผงผางชอบพูดอะไรแบบตรงไปตรงมาและเมื่อสิ้นคำพูดของเธอก็มีเสียงไอโครกๆ ราวกับสำลักของบุรุษหนุ่มหล่อเหลาบาดใจสาวๆ ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปเข้ามากระทบประสาทหู
น้ำหนาวหันขวับตามเสียงกระแอมไอขึงตาจ้