บทที่ 59

“พี่น้ำเหนือ พ่อจะไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ”

น้ำค้างเอ่ยถามเสียงสั่นเทาริมฝีปากอิ่มเอิบสีหวานสั่นระริกจนต้องกัดเม้มไว้ แขนเล็กขาวเนียนโอบกอดไปรอบตัวพี่สาวแล้วซบหน้าร้องไห้เบาๆ

“พ่อไม่เป็นไรหรอก พ่อต้องปลอดภัยต้องกลับมาอยู่กับเราทั้งสามคน” นีราพรรณเอ่ยปลอบยกมือขึ้นลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของน้อง

น้ำ

บทที่ 60

ถึงแม้จิตใจจะถูกเจ้าแห่งทะเลทรายเฉือดเชือนให้แดดิ้นแหลกลาญอยู่แทบเท้าแต่นีราพรรณก็ไม่มีทางแสดงออกให้อีกฝ่ายได้เห็น ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตว่างเปล่าจ้องตอบไม่ลดละ ภาวนาให้เจ้าชายฮารีฟร์และองครักษ์ได้เดินออกไปโดยเร็วก่อนที่เรือนกายของเธอจะทานรับความเจ็บปวดไม่ไหวทรุดลงไปกองกับพื

บทที่ 61

นีราพรรณอยู่ในชุดเดินทางที่ค่อนข้างทะมัดทะแมงได้ลากกระเป๋าใบใหญ่มาหยุดยืนหน้าห้องนอนของฝาแฝดแล้วเคาะประตูห้องเอ่ยเรียกน้องสาวทั้งสอง

“น้ำหนาว น้ำค้าง”

นาราพรรณแฝดผู้น้องเป็นคนที่นอนหูไวกว่าใครได้ลุกขึ้นมาเปิดประตูห้องให้พี่สาวและเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่แทบเท้ากอปรกับการแต่งต