บทที่ 50

ไม่มีเวลาสำหรับการปลดอาภรณ์ชิ้นอื่นนอกจากสิ่งที่ห่อหุ้มความร้อนผ่าวซึ่งเต้นตุบๆ รอการปลดปล่อย เจ้าชายฮารีฟร์ยกกระโปรงสวยขึ้นรูดผ้าลูกไม้บางเบาออกก่อนจะแกะเข็มขัดสีดำออกและกำลังจะรูดซิบกางเกงปลดปล่อยเรือนกายที่บวมเป่งร้อนผ่าวก็ชะงักนิ่งเมื่อนีราพรรณเอื้อมมือนุ่มมาช่วยอย่างเขินอาย เขาจับเอวบา

บทที่ 51

“น้ำหนาวน้ำค้างอย่าเพิ่งไป ฟังพี่อธิบายก่อน”

นีราพรรณผวาวิ่งตามน้องสาวทั้งสองอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เธอก็ช้ากว่าน้ำหนาวและน้ำค้าง

น้ำค้างสะอื้นร้องไห้อยู่หน้าลิฟท์ที่ได้กดเรียกรอน้ำหนาวอยู่แล้ว พอร่างโปรงบางของแฝดพี่วิ่งมาใกล้ก็พากันผลุบเข้าไปในลิฟท์แ

บทที่ 52

“น้ำหนาว...”

นีราพรรณร้องครางเป็นกระซิบลำคอแห้งเป็นผงกับคำประชดเปรียบเทียบของน้อง ร่างบางอ่อนแรงเซผงะถอยหลังไปชนกับแผ่นอกกว้างของเจ้าชายฮารีฟร์ที่รีบโอบประคองกอดไว้ไม่ให้หญิงสาวล้มไปกองกับพื้น

เจ้าชายฮารีฟร์ขบฟันแน่นด้วยความสงสารนีราพรรณ มีแค่เขาผู้เดียวเท่านั้นที่เข้าใจความนัยในสิ่งที่หญิง